Hm... Musimy napisać o naszych problemach z tak zwanym residence permition czyli pozwoleniem na pobyt. Otóż: przed wyjazdem w Polsce musiałyśmy sobie załatwić wizę dla studentów w Erasmusa, czyli byłyśmy w Ambasadzie Tureckiej w Warszawie, wypełniłyśmy dokumenty, wbili nam wizę w paszport i zaznaczyli, że w przeciągu 30 dni po przyjeździe tutaj musimy wstawić się na policję po ten cały Ikamet. Oczywiście nie posłuchałyśmy bardziej doświadczonych ludzi, którzy przebywali na Erasmusie od pierwszego semestru i pisali nam, że lepiej po prostu przyjechać na wizie turystycznej która przyznawana jest na 90 dni, i po prostu pojechać sobie w między czasie za granicę np do Bułgarii (8godz ze Stambułu do Sofii) i wrócić znowu na wizie turystycznej na kolejne 90 dni. Na stronie Ambasady jest napisane, że studenci muszą załatwiać tą wizę studencką tak też zatem zrobiłyśmy. Po przyjeździe do Turcji na spotkaniu orientacyjnym na uczelni koordynatorka powiedziała nam, że zostanie zorganizowane spotkanie i wyjazd wszystkich Erasmusów razem na policję, po to aby załatwić te dokumenty, bo nikt nie mówi tam po angielsku i musi ktoś z nami jechać. Mijał czas, a o tym spotkaniu nic nie było wiadomo. Pisałyśmy meile, pytałyśmy i ciągle uzyskiwałyśmy informację, że spokojnie, że czekamy jeszcze na jedną dziewczynę z Włoch, na pytanie czy to nie będzie problem, że mija więcej niż 30 dni, otrzymywałyśmy odpowiedź, że nie, że spokojnie. No i tak czekałyśmy. Spotkanie rejestracyjne było mega porażką i dobrze, że nie pojechałyśmy na nie (2 godziny, wtedy kiedy był śnieg) bo zajęło nam to 3 minuty w domu, bez żadnych absolutnie problemów (rejestracja na stronie internetowej, same dane osobiste...).
Wszyscy dostaliśmy ten sam termin 5 kwietnia. Nadszedł dzień 5 kwietnia, wszyscy udaliśmy się z jedną z tureckich studentek na tą całą policję. Wyczekaliśmy się w kolejce, bo wszyscy mieliśmy numerki w okol 270/80 no i co? Wyczekaliśmy się po to, aby dowiedzieć się, że nie możemy uzyskać ikametu bo- JEST ZA PÓŹNO! Zmarnowaliśmy cały dzień po to aby dowiedzieć się, że jest za późno. Ta studentka, która była z nami dzwoni do koordynatorki z uczelni, a ta mówi, że się dowiadywała, i powiedziano jej, że wszystko będzie ok. Ta dziewczyna poszła do dyrektora tego wszystkiego, a ten na to, że nikt do niego nie dzwonił, a i tak zresztą to są rzeczy prawnie uregulowane, i nie da się tego przesuwać czy coś takiego. Pytanie- jakie teraz konsekwencje? Powiedzieli, że: kara płatna przy wyjeździe (70 Euro), "problemy na lotnisku" (niech każdy sobie dopowie...), a dalej doczytałyśmy w domu, że za to można dostać nawet zakaz wjazdu do Turcji od 2 do 5 lat... Stwierdziliśmy, że teraz ta kobieta musi to jakoś odkręcać, byliśmy u niej i powiedziała, że się dowie co i jak i da znać. No i dostałyśmy meila wczoraj o tym, że "mamy 2 rozwiązania" (jakby to był tylko i wyłącznie nasz problem). Pierwsze z nich to wyjechać za granice przy czym mamy na to 2 tygodnie i chyba to jak już oni powinni zorganizować nam ten wyjazd zapłacić za autokar itd... i drugie, że możemy ubiegać się o jakiś innego rodzaju ikamet, który jest droższy o 140 lirów (kto niby za to miałby zapłacić?) i że ona pomoże w załatwieniu go pierwszym 3 osobą, a reszta na własną rękę... No po prostu klęską. Jesteśmy w kontakcie z Konsulem, który napisał, że jest to bezczelnością ze strony uczelni co oni wykonują... No i tak więc mamy problem, który musimy jakoś rozwiązać i cały czas toczą się rozmowy o tym jak?! TRAGEDIA!
Z powodów naszych problemów z wizą musiałyśmy wyjechać za granicę. Oczywiście uczelnia w tym nic nie pomogła, zostawiła nas można powiedzieć samych... No ale już mniejsza o to. Wymyśliłyśmy wyjazd do Bułgarii. Nasza koleżanka- Ayse okazało się, że ma kuzynkę w Warnie, i zaoferowała się, że możemy pojechać do niej. I tak właśnie zrobiłyśmy. W sobotę rano wsiadłyśmy w autobus nawiasem mówiąc naprawdę super wygodny, każdy miał swój mały telewizorek- TV, radio, filmy, do tego kawa, herbata, przekąski- wszystko w cenie. Najpierw service, który dowiózł nas z naszej dzielnicy na główny przystanek autobusowy no i później jakieś około 8 godzin do Warny. Stresowałyśmy się granicą i tymi naszymi problemami z wizą. Tak jak już pisałyśmy wcześniej nasza koleżanka przy wyjeździe płaciła karę 70 Euro... Na granicy wychodzimy, idziemy do kontroli paszportów, pan z daleka bardzo ucieszony, kiedy otworzył paszport Karoli od razu zmiana nastawienia... Pyta nas o coś po turecku, oczywiście nie mówił po angielsku, zaczyna coś gadać pod nosem, pokazuje to koledze, zdenerwowani oboje, przybił pieczątkę i rzucił tym paszportem, tak samo było z moim. Odetchnęłyśmy z ulgą- udało się! Zuzi czekała na nas 2 godziny na przystanku... A my nawet nie wiedziałyśmy gdzie wysiąść- było wysiadanie na czuja, ale szczęśliwie na czuja wysiadłyśmy dobrze haha. Źle zapisała sobie nasz numer i nie dostałyśmy jej smsów. Zuzi okazała się przekochaną osobą. Ugościła nas rewelacyjnie i czułyśmy się z nią jakbyśmy znały się od zawsze. Bardzo się cieszyła, że przyjechałyśmy, bardzo chciała nam wszystko pokazać- no naprawdę bardzo bardzo fajnie. Bułgaria też nas mile zaskoczyła. Najpierw był szok spowodowany kondycją dróg... Poczułyśmy się przez chwilę jak w Polsce ;) I tu trzeba Turcji przyznać, że pod tym względem to poziom nawet ponad UE, a Bułgaria- tak jak Polska- porażka. No ale potem nadrobiła. Cenami, morzem, plażą... Raj na ziemi. Przepyszne, bardzo tanie winko, tanie ubrania, tanie pyszne jedzenie w restauracjach, które wyglądały na bardzo ekskluzywne i drogie, piękne plaże, cudne morze... Rewelacja! Byłyśmy na Golden Sands- Złotych piaskach, gdzie bardzo dużo biur podróży organizuje wyjazdy. To jest stworzone jakby osobne miasto typowo pod turystów- oczywiście wszystko dużo droższe, wszyscy pięknie mówią po angielsku, co rusz kantory- takie żmije małe ;) Zdecydowanie Warna lepsza! Święta spędziłyśmy na plaży, zamoczyłyśmy nóżki w morzu- nawet ciepłe było, pogoda dopisała- więc było naprawdę miło :) No i co więcej? Mamy nadzieję, że tam kiedyś wrócimy :) Wracałyśmy w nocy, stres przed granicą był ogromny, ale ponownie udało się! Panowie się śmiali prześwietlając nasze bagaże, bo oczywiście musiałyśmy zabrać ze soba parę butelek pysznego, taniego, bułgarskiego wina do naszego kochanego ale drogiego Stambułu :) No i nad ranem byłyśmy na miejscu z powrotem :)
Na drugi dzień mieliśmy trochę smutną, aczkolwiek bardzo udaną imprezę pożegnalną naszego dobrego kolegi, który wracał do Polski z koleżanką. Byli na praktykach, więc kończyli wcześniej. Bardzo miła domóweczka, pogadaliśmy, pośmialiśmy się no i z uśmiechami na twarzy ich pożegnaliśmy. Smutno teraz trochę, bo jednak tu wszyscy żyją jak jedna wielka rodzina. Przywiązujemy się wszyscy do siebie bardzo szybko. No ale tak to jest czas płynie, a na pewno się jeszcze kiedyś wszyscy spotkamy :) Tak więc do zobaczenia :) 
